Unia Lubelska 1569 roku była ostatnim akordem w ciągnących się prawie dwa wieki relacjach polsko – litewskich opartych na unii personalnej. Unia Krewska z 1385 roku na mocy której Władysław Jagiełło stał się mężem królowej Jadwigi, a tym samym królem Polski i władcą Wielkiego Księstwa Litewskiego, de facto przewidywała wcielenie Litwy do Polski, ale w praktyce były to dwa niezależne państwa. Pozycja Korony Polskiej była znacznie większa od książęcego tytułu, stąd też politycznie na arenie międzynarodowej związek tych dwóch państw reprezentowała Polska. Po śmieci księcia Witolda Litwa straciła zupełnie międzynarodową podmiotowość. Taki stan prawy trwał by pewnie przez następne wieki, a

Cytaty w układzie alfabetycznym wg autorów. Wyboru dokonał: prof. Joachim Glensk. Pańskie dzieci z rozumem się rodzą.                                                                        Przysłowie polskie   Arystokraci mają prawo być głupcami, bo to  l u d z i e   z   t o w a r z y s t w a .                                                  

Podstawą porządku Bożego jest zasada trójosobowej postaci Boga Jedynego, jako Boga Ojca, Syna Bożego oraz Ducha Świętego. Na tych trzech filarach zbudowany jest porządek Boży wszechświata i ziemi, jest to porządek miłości. Do niego odwołuje się całe nauczanie Kościoła, jak i sama istota działania tej instytucji ziemskiej powołanej przez samego Boga decyzją Syna Bożego Jezusa Chrystusa, który ustanowił św. Piotra Swoim następcą na ziemi oraz wyznaczył na twórcę Kościoła Powszechnego mówiąc: „Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój…” Syn Boży, a zarazem Syn Człowieczy, jako wysłannik samego Boga  wskazał ludziom zasady koegzystencji i ładu doczesnego życia tu na ziemi.

Święto Chrystusa Króla kończy rok liturgiczny w Kościele katolickim. Kościół umiejscawiając to święto w ostatnią niedzielę roku kościelnego pragnął wskazać wiernym na nieunikniony moment końca wszystkich rzeczy doczesnych. Pamiętać o Bogu Władcy  Wszechświata występującym w osobie Jezusa Chrystusa Króla jest drogowskazem na drodze do wieczności. Przyjęcie wyobrażenia Boga w osobie Króla służy uwypukleniu zwierzchności, nadrzędności, majestatu. W każdej kulturze, pod każdą szerokością geograficzną Król jest symbolem ideału mającego nadprzyrodzoną moc, dlatego dla przemożnej większości społeczeństw, na przestrzeni dziejów ludzkości, ziemskich doczesnych władców utożsamiano z boskim absolutem. Niestety niektórzy tyrani, dyktatorzy, a nawet niektóre narody, mianując siebie „wybranymi”, postanowiły odwrócić sytuację i